سراج24- گروه سیاسی- علیرضا احمدی|سخن گفتن از آشتی ملی آن هم از زبان دکتر روحانی که طی چند ماه ریاست جمهوری بارها و بارها تکرار شده این تعجب را برای مردم برمی انگیزد که مگر در کشور قهری وجود دارد و رئیس جمهور صحنه جامعه را از روی کدام پرده به تماشا نشسته که هر بار سخن از ضرورت آشتی ملی در جامعه به زبان می آورد؟
وحدتی که امروز در جامعه وجود دارد محورهای متفاوتی را فراگرفته و مردم در مسائل مختلف با هم وفاق و اتحاد دارند. اما هر از ًچند گاهی از زبان رئیس جمهور می شنوند که آشتی ملی باید جای قهر را بگیرد!
آنچنانکه دکتر روحانی از همان ابتدا در مراسم تنفیذ حکم ریاست جمهوری از سوی رهبر معظم انقلاب در بخشی از سخنانش گفت: «بگذاریم که فضا و فرصت خدمت برای همه ایرانیانی که دل در گرو این مرزوبوم دارند، باز شود. بگذاریم که شایستگان، به ملت خدمت کنند. بگذاریم که سینهها از کینهها پاک شود. بگذاریم که آشتی به جای قهر، و دوستی به جای دشمنی بنشیند.» از همان زمان برای مردم سوال بود که مگر قهر و دشمنی در جامعه وجود دارد و مگر کسی مانع آشتی و دوستی در کشور شده است؟ مگر کسی یا دسته و گروهی مانع خدمت شایستگان و ایرانیانی که دل در گرو این مرزوبوم دارند، شده است؟
سخنان ادامه دار رئیس جمهور در این حیطه و تکرار این حرف ها، سوالات بیشتری را برای مردم ایجاد کرد و تا حدودی افکار عمومی را خصوصا با توجه به تلاش برخی از اصلاح طلبان برای رفع حصر سران فتنه به این سمت و سو برد که شاید قصد آقای رئیس جمهور هم از به کار بردن این الفاظ و تصور ایشان از نبود آشتی در کشور، ارتباط به حصر سران فتنه و آوای فتنه گران دارد؟!
این احتمالی است که از تلاش های برخی اطرافیان آقای رئیس جمهور برآمده و ارتباطی است که یک سوی آن در برنامه های اخیر برخی اصلاح طلبانی گره خورده که تصور می کنند روحانی فقط نماینده آنان در انتخابات امسال بوده است! این همراهی عوامفریبانه اصلاحطلبان تندرو با غرب و تلاش بیهوده آنان از روزهای بعد از انتخابات 92 و پیروزی حسن روحانی گسترش یافته و مدام سعی دارند دولت را به مسائل حاشیهای و فرعی مشغول سازند.
هر چند که تا امروز نمی توان به وضوح گفت دولت اعتدالی و رئیس آن خود را در پازل افراطیون قرار داده اند اما اظهارات روحانی در جمع کارکنان وزارت اطلاعات که در سخنان خود تجزیه طلبان، بهاییان و فتنه گران را از حوزه رصد وزارت اطلاعات خارج کرد، موضوعی است که باید مراقبت کرد تا دولت گرفتار حاشیه ها و افکار افراطی اصلاح طلبان در جاده فرعی نشود.
ایشان در این جلسه در خصوص دشمن شناسی، دو دسته دشمن را معرفی کردند که وزارت اطلاعات باید آنها را رصد کند (صرفا دیده بانی) و در سایر موارد باید حامی فضای نقد باشد. این دو دسته دشمن یکی اسرائیل و دیگری گروهک های ضد انقلاب خارج از کشور معرفی شدند. بر این اساس باید پرسید که آیا فتنه گران داخلی نیاز به رصد اطلاعاتی ندارند و تنها باید آنها را در حوزه احزاب منتقدی به شمار آورد که لازم است از فضای انتقادی و حقوق شهروندی آنها حمایت کرد؟
نگاهی به عقب نشان می دهد که این فتنه گران کسانی هستند که در سال 88 نه برای رای مردم و نه برای حقوق شهروندی مردم ارزشی قائل نبودند و اگر رصد اطلاعاتی و حصر سران فتنه نبود، شاید دامنه تضییع حقوق شهروندی در ایران توسط فتنه گران داخلی گسترش می یافت.
اکنون هم که آنها در تکاپوی کسب اختیارات گسترده در دولت یازدهم هستند، همچنان بر مواضعی پافشاری می کنند که مغایر با شعارهای دکتر روحانی در ایام تبلیغات انتخابات ریاست جمهوری است. آنها هنوز خود را طلبکار نظام می دانند و بدون آنکه اندک پشیمانی نسبت به آتش افروزی سال 88 داشته باشند، باز هم اگر موقعیتی پیش آید بر طبل خروج از حاکمیت می کوبند؛ ولو آنکه رئیس جمهور آقای روحانی باشد!
رئیس جمهور اگر این عده را از رصد اطلاعاتی خارج بداند باید آگاه باشد که این عده درست در مقابل شعار امسال یعنی حماسه سیاسی و حماسه اقتصادی قرار دارند و فقط به دنبال رفع حصر کسانی هستند که ایران را سالها در زمینه های اقتصادی و سیاسی به عقب راندند و قهر و دشمنی را در کشور تا چندین ماه جایگزین آشتی و دوستی کردند. اتفاقی که فتنه گران داخلی و آشوبگران سال 88 همچنان و در اوج آشتی و وحدت ملی سال 92 هم به دنبال آن می دوند و با افکار و اقدامات خاص افراط اگر برای خود و تحقق اهدافشان لازم ببینند در راستای دوستی درون گروهی، آشتی به سبک و نفع حزبی که فتنه و قهر و دشمنی و زیان آحاد مردم را در جامعه به همراه دارد، رقم می زنند.
